Πέμπτη, 3 Απριλίου 2008

Πάμε μάνα; Πάμε γιε μου!

"Πάμε μάνα;"
"Πάμε γιε μου!"
"Πότε;"
"Αύριο!".
"Πάμε", συμφωνήσαμε οι δυο μας χθες βράδυ και σήμερα με πήρε μαζί του στη μηχανή.
Έμεινα εγώ στο περίπτερο και με τον πατέρα του πήγαν στην Στρατολογία.

Γύρισαν και είδα ένα γιο έτοιμο να υπηρετήσει τη μαμά πατρίδα...
(Δεν έκλαψα).
"Πάμε στον Ουντέζε, Τάσο;"
"Πάμε, μάνα!"
(Δεν έκλαψα).

Πήγαμε.
Τρελάθηκε ο Ουντέζε! Κι ο Τάσος! Κι εγώ!
(Δεν έκλαψα).

Ο Στέφανος πήρε την κιθάρα και μας τραγούδησε.
"Πανάθεμά σε δε με λυπάσαι..."
Και άλλα τραγούδια.

Πες μας το: "Σπουδαίοι άνθρωποι αλλά..."
"Άστο για τον δρόμο", είπε και δεν μας άφηνε να φύγουμε.

...Κάποια στιγμή οι μηχανόβιοι... χαιρέτησαν άνθρωπο και σκυλί και έφυγαν...
"Οι σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά..." τους συνόδευαν...
Δεν έκλαψα.

Πριν βγουμε απ' τα σύνορα του χωριού έπιασε μια δυνατή μπόρα.
Ακούμπησα στην πλάτη του γιου μου και ... οι σταγόνες της βροχής έπεφταν στα μάτια μου.
Αέρας και βροχή μου μαστίγωναν το πρόσωπο.
Όοοχι! Δεν έκλαψα!

Μούσκεμα και οι δυο φτάσαμε σπίτι.
Δεν έκλαψε κανείς.
Ούτε το σκυλί, ούτε ο τραγουδιστής, ούτε ο γιος, ούτε η μάνα.
Μόνο η φύση έκλαψε.
Δυνατά. Πολύ δυνατά!
Στα σύνορα του σπιτιού η βροχή σταμάτησε.

Όλοι είχαν κάποιο λόγο για να κλάψουν.
********

Ευχαριστώ Φωτεινή μου, που καθάρισες για μένα!

http://samafoti.blogspot.com/2008/04/blog-post_1343.html